Beton ve camdan inşa edilen şehirlerde bir yudum çimen gören vatandaşın, otoban kenarı olsa bile mangalı kurduğunu görmüşsünüzdür. Bir hayli uzun bir konu. Sebeplerini ve çözümlerini düşünmek dahi istemiyorum. Planlaması akıllıca yapılmış şehirlerde insanların nefes alabildikleri alanların varolduğunu görmek imrendiriyor beni, derdim bu. Çevresini demir parmaklıklarla çevirdiğimiz yeşil alanlara “lütfen çimlere basmayınız” uyarılarını asarak şehirlerimizde yeşili yaşatmaya çalışıyoruz fakat nafile. Çimeni hapsederek değil, çoğaltarak koruyabiliriz.

Yaşanabilecek şehirler listemin üst sıralarında yer alan San Francisco, bir şehirde aradığım pekçok özelliğe sahip. Üstelik çimlere basmak da yasak değil.

Ekim 2011 – San Francisco/ABD

Kamera: Canon EOS 7D Lens: Canon EF 16-35mm 
F durağı: f/2.8 
ISO hızı: ISO-100 
Poz süresi: 1/1600 sn.
Odak uzunluğu: 21 mm

New York’ta 60 bin civarında taksi şoförü bulunuyor ve bunların yüzde 80′i göçmen. Özellikle Karayip ve Güney Asya ülkelerinden göçmen olarak ABD’ye gelenler yoğunluk gösteriyor. Nadiren de olsa Türk taksi şoförlerine rastlayabilirsiniz. Benim gördüğüm kadarıyla, Türkler taksiden ziyade, limuzinlerde şoförlük yapıyor. Ha, bahsi geçmişken söyleyeyim, limuzin Amerika’da çok yaygın bir ulaşım hizmeti. Sadece süper zenginlerin değil, özel günlerinde konforlu bir ulaşım hizmeti almak isteyenler limuzin kiralıyor. Bu yüzden sokaklarda boy boy limuzin görmek mümkün.

İleride bir gün New York’a giderseniz, o ünlü taksilere binin. New York’u bu taksilerin penceresinden seyredin. Daha farklı manzaralar göreceksiniz. Unutmadan, Taxicab adının nereden geldiğini de söyleyeyim: Çok ilginç biçimde taximeter ve cabriolet kelimelerinden türetilmiş.

Ekim 2011 – New York/ABD

Kamera: Canon EOS 7D Lens: Canon EF 16-35mm 
F durağı: f/2.8 
ISO hızı: ISO-1000 
Poz süresi: 1/100 sn.
Odak uzunluğu: 16 mm

Çevre kirliliğinden, trafikten, gürültüden ve stresten uzaklaşmak için bire bir. Gel gelelim bizim ülkemizde pek az şehir uygun bu sistem için. Bir dönem Yalova’da belediyen öncülüğünde kurulmuş fakat sonrasında ne yazık ki başarılı olamamıştı. İnsanımızın bisikleti bir vasıta değil de, oyun aracı olarak görmesi de bence bunda bir etken. Bisiklet yollarına saygı göstermemek, otomobilleri bisikletlierin zerine sürmek ve daha pek çok olumsuz davranış yüzünden büyük şehirlerimizde bisiklet kullanmak meşakkatli iş.

Aralık 2010 – Paris/Fransa

Kamera modeli: Canon EOS 50D
F durağı: f/5.6
ISO hızı: ISO-200
Poz süresi: 1/60 sn.
Odak uzunluğu: 41 mm

Küçük Avrupa şehirlerine gidenlerin en büyük yakınması genellikle gezilecek, oturulacak az yer olmasından. Merkezdeki mutlaka görülmesi gereken yapıları, meydanları ve mekanları gördükten sonra “Eee, bu kadar mı?” diye soruyor insan haklı olarak. Değil elbette. Keşfetmek için ilk bakışta görülemeyenlere yaklaşmak gerekiyor. Bunun özel bir yöntemi yok. Biraz sezgi, biraz merak, bir de uzun süre yürürken sizi rahatsız etmeyecek ayakkabılar. Yürüyerek veya bisikletle bir şehri keşfetmek her zaman daha kolaydır.

Brüksel, Avrupa’nın en sıkıcı sayılan şehirlerinden biri. Doğrusu eğlence mekanları konusunda bu görüşe tamamen katılıyorum. Fakat gündüz vakit geçirirken şehir size olanca cömertliğini gösteriyor. En sevdiğim yanı ise bir ara sokaktan dönerken, hiç beklemediğim biçimde küçük bir meydanın ansızın karşıma çıkması. Lizbon’da ve Barselona’da defalarca yaşadığım bir his. Önceki ay Brüksel’de de gördüm böyle meydanlardan. Daha iyisi, İtalyan şehirlerinde rastladığım türde avlular… Bir binanın girişinden adım atıp ilerleyince karşınızda arz-ı endam eden bir geniş avlu. O avluda bir kafe veya restoran olması durumu daha da güzelleştiriyor. Çünkü bu sayede bizler de avlunun serin, gölgeli, sakin atmosferinden istifade etme şansını elde etmiş oluyoruz. Avlular daima eşsiz bir huzur sunuyor. Mekan seçimlerinde göz önünde bulundurmanızı tavsiye ederim. Beyoğlu’nda da birkaç büyük avlu görmüş ve mekanlarında oturmuştum. Ne demiştim; en güzel mekanlar, turist gözüyle değil, kaybolur gibi dolaşırken tesadüf ediyor. Haydi kaybolun ilk fırsatta.

Ağustos 2011 – Brüksel/Belçika

Kamera: Canon EOS 600D Lens: Canon EF 16-35mm 
F durağı: f/2.8 
ISO hızı: ISO-400 
Poz süresi: 1/160 sn.
Odak uzunluğu: 50 mm

Bu durum aslında ilişkilerde sorgulayan ve adım atma heveslisi olan tarafın kadınlar olmasından kaynaklanıyor. Bir şeyler yolunda gitmemektedir, birinin bir şeyler yapması gerekiyordur; ve bu kişi de kadının kendisidir. Eh, hak vermek gerekir ki böylesine önemli ve karşınızdakini kıskıvrak köşeye sıkıştıracağınız bir sohbetin başlangıcı için “konuşmamız lazım”dan daha harika bir girizgah olamaz. Bu yüzden, sevgili erkekler, siz siz olun; sevgilinizden “konuşmamız lazım” sözünü duyar duymaz bir şeyler yapın. Oradan koşarak uzaklaşır mısınız, Kanada konsolosluğuna vatandaşlık için mi başvurursunuz, yoksa deli numarası mu yapmaya başlarsınız bilemem. Bu fotoğraftaki çocuğun aklından geçen şey bence “şimdi hızla koşmaya başlarsam sanırım gerisini konuşmak zorunda kalmam” gibi bir şey.

Aslında bu önyargının çok önemli dayanakları var. Birincisi, Almanlar bira kültürüne çok büyük katkılar sunmuş bir millet. Her eyaletinin kendine özel yüzlerce bira markası bulunuyor. Bazı kaynaklara göre Almanya’da toplam bira markası 5000′i geçiyor. Üretici şirket sayısı ise 1300 civarında. En çok gittiğim ülkelerden biri olduğu için, farklı şehirlerinde uzun uzun vakit geçirirken, Almanların bira kültüründen de nasiplenmeye çalıştım.

Birayı görkemli biçimde sunmaları, hayatlarının önemli bir parçası görmeleri, Almanları bira ile özdeş tutmak için oldukça geçerli sebepler. Eh, Oktoberfest’i anmamak olmaz. Her yıl Eylül ayının son günlerinde başlayıp Ekim’in ilk günlerinde düzenlenen iki haftalık muhteşem bir festival. Biranın harman olduğu yer, Bavyera’nın başkenti Münih’te gerçekleşiyor. Tam da şu günlerde… Oktoberfes’in birası özel mayalanıyor. Lezzet ve alkol bakımından daha farklı ve sert olan özel bira, her yıl festivale katılan milyonlarca birasever için bulunmaz bir nimet.

Yılın diğer zamanlarında Münih’te dolaşırken, fotoğraftakine benzer mekanlarla karşılaşmanız çok normal.  Her yaştan insan oturmuş sohbet eşliğinde biralarını yudumlıyor. Üstelik öyle narin bardaklarda değil, Maß adı verilen 1 litrelik dev bardaklarla içiyorlar köpüklü biralarını.

Almanlar alkol almak veya sarhoş olmak maksadıyla bira içmiyor. Sevdikleri için içiyorlar. Şimdiye kadar bira içip sarhoş olmuş bir Alman görmedim. Yolunuz bir gün Münih’e düşerse, fotoğraftaki gibi bir bira bahçesinde oturun, 1 litrelik bardakta biranızı alın ve tadını sonuna kadar çıkararak için. Sonra da fotoğrafını çekip bana gönderin.

Kamera: Canon EOS 600D Lens: Canon EF 16-35mm 
F durağı: f/2.8 
ISO hızı: ISO-100 
Poz süresi: 1/640 sn.
Odak uzunluğu: 36 mm

16 mm

Zürih’te ilk gecem. Hava soğuk fakat çok kuru, yağışsız bir ayaz var. Yabancı bir şehirde yabancı bir otel odasında uykuya daldım. Uyanıp perdeleri açtığımda dışarısı bembeyazdı. Soğuğu da yabancı bu şehrin, çatıları da. Bir müddet seyrettim bu beyaz örtüyü. Çocukluğumda kara uyanmış olmanın o benzersiz heyecanı ve bir an önce dışarı çıkma sabırsızlığından eser yoktu. Eh, İstanbul da kaç zamandır böyle sürprizler yapmıyor bize. İnsan ülkesinin kar kokusunu da özlüyor, şairin dediği gibi.

Odamın penceresi Zürih’in soğuk karlarıyla örtülü yabancı çatılarına açılıyordu. Neyse ki iki günlük bir manzaraydı bu. Ben galiba Zürih’i bu yüzden hiç sevmedim. Bir şans daha vermek gerekir değil mi?

14 Aralık 2010 – Zürih/İsviçre

Kamera modeli: Canon EOS 50D Lens: Canon EF 50mm f/1.8 II
F durağı: f/7.1
ISO hızı: ISO-100
Poz süresi: 1/80 sn.
Odak uzunluğu: 50 mm

Kasım 2009 – Los Angeles/ABD

Kamera: Canon EOS 500D  
F durağı: f/10 
ISO hızı: ISO-100
Poz süresi: 1/200 sn.
Odak uzunluğu:32 mm

Eylül 2011 – İstanbul/Türkiye

Kamera: Canon EOS 7D Lens: Canon EF 16-35mm 
F durağı: f/10
ISO hızı: ISO-100 
Poz süresi: 1/160 sn.
Odak uzunluğu: 21 mm