Gözleri İçine Düşmüş Kırık Bir Kukla

ŞEHİR

Az bir zamanınız kalmıştır. Bir şeyleri bir an önce yaşamak ve her şeyi sizden sonrasına ayarlamak için vaktiniz daralmaktadır. Geriye doğru sayılan yıllar aylara, aylar haftalara, haftalar da günlere dönmüştür. İçiniz sıkılır; hiçbir şey eski tadını vermemektedir artık. Ne bileyim. Mesela çok sevdiğiniz bir şehirde yağmurdan ıslanmış taşlara basarak yürümek, bir kafede oturmak, Tom Waits’in sesi gibi koyu bir fincan kahve içmek, üzerine bir sigara yakmak, sonra bir kahve daha söylemek, bir sigara daha yakmak, az ilerideki masada oturan güzel bir kızın pileli eteği, masanın üzerinde duran ve sayfaları rüzgarda bir ileri bir geri saran kitabınız, saatin yelkovanı, saat kulesinin akrebi, hiçbiri o eski tadı vermez. İçinizde bir şeyi bulmak, keşfetmek bazen bir şeyleri de alıp götürür. Eksildiğini hissedersiniz.
Sizin için aslında günün en güzel zamanları. Çünkü her zaman geçici olan bazı detaylar, bu vakitten sonra daha geçicidir. Bunu fark edersiniz. Boğazlı kazağınız boğazınızı sıkar, nefesiniz daralır. Akşamüstü kurulan rakı masaları da çok uzaktadır. Bilirsiniz ki “zaman alır bir yaraya rakının dağılması”. Fakat o zaman bitmiştir artık. Hayat artık sizin değildir. Başınızı gökyüzüne çevirip baktığınızda sadece yağmur damlaları değil, bir çift el görürsünüz.

Haziran 2011 – Brugge/Belçika


Erdal Kaplanseren

Erdal Kaplanseren

Bu blog'da, ben Erdal Kaplanseren'in hayatına konuk olacaksınız. Belki de okurken ben sizin hayatınıza misafir olacağım, bunu henüz bilmiyoruz. Bunun için yapmanız gereken, ana sayfada akan ve kategoriler içindeki yazıları açarak hayata, insanlara, mekanlara, ilişkilere, izlediklerime, dinlediklerime, okuduklarıma dair düşüncelerime dalmak. Hepsi bu kadar. Hakkımda sayfasını ziyaret ederek benimle ilgili daha fazla bilgiye ulaşabilirsiniz. İyi eğlenceler.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir